Stan – diagnose mondkanker

Soms had ik het gevoel dat ík degene was die anderen moest troosten

De weken tussen mijn diagnose en de operatie waren onwerkelijk. Alles ging snel, er was weinig houvast en ondertussen moest ik het ook nog aan anderen vertellen. Ik kreeg veel warme reacties, maar soms had ik het gevoel dat ík degene was die anderen moest troosten. En clichés als “ze kunnen zoveel tegenwoordig” of “deze strijd ga je winnen” kreeg ik ook vaak te horen. Terwijl een simpele knuffel of een eerlijk “ik weet niet wat ik moet zeggen” al meer dan genoeg was.

Tijdens mijn behandeling en herstel hielp één soort opmerking me echt: mensen die zeiden dat ze me sterk en positief vonden. Dat gaf me kracht op de momenten dat ik dat zelf even helemaal kwijt was.

Het moeilijkste waren de momenten waarop mensen niets zeiden. Door de operatie veranderde mijn gezicht, en soms schrokken mensen of herkenden ze me zelfs niet. De stilte die dan viel, deed pijn. Ik praat er liever over want dat haalt de spanning weg en maakt mij weer mens in plaats van alleen patiënt.

Als ik één zin mag doorgeven: je hoeft niet altijd sterk te zijn. Ik ben er voor je, wat je ook voelt of nodig hebt.

Wanneer iemand in je omgeving kanker krijgt, verandert er veel. Ook voor jou. Mensen twijfelen wat ze moeten zeggen, zijn bang om iets verkeerds te doen of blijven weg omdat het ongemakkelijk voelt. Maar juist dan heeft iemand woorden, aandacht en aanwezigheid nodig.
Bij het Toon Hermans Huis zien we elke dag wat contact kan doen: hoe één zin al verschil maakt, hoe stilte soms pijn doet, en hoe kleine gebaren steun kunnen bieden in een periode die alles op zijn kop zet.

De verhalen die wij delen laten zien wat wél helpt: erkenning, aanwezigheid en eenvoud. Hier lees je eerlijke ervaringen en concrete handvatten van mensen die het zelf meemaakten én van naasten. Zodat je nooit meer met lege handen staat wanneer iemand vertelt dat hij of zij kanker heeft.